HEERHUGOWAARD - Onder grote belangstelling zijn er maandagavond 4 mei op diverse locaties in de Gemeente Dijk en Waard herdenkingen gehouden voor de oorlogsslachtoffers. Tijdens de Dodenherdenking waren er ondermeer plechtigheden bij het Verzetsmonument in Sint Pancras, monument De Stier in Noord-Scharwoude, het Oorlogsmonument aan de Dreef in Heerhugowaard en bij het Vrouwenmonument aan de Anna Polaktuin in Heerhugowaard

LINK
Voor een verslag met foto's van de bijeenkomsten verwijzen wij naar het artikel 'Dijk en Waard herdenkt in het Dagblad Dijk en Waard. Volg daarvoor deze link.

Zoals gebruikelijk heeft ook Schrijvenswaard bijdragen geleverd aan de ceremonie.

Hier onder vindt u het Gedicht op 4 mei van Nel Zuurbier bij het monument op de Dreef  en Verzetsverhaal van Nicoline van Schrijvenswaard voorzitter Bea Pols  bij het Vrouwenmonument.

GEDICHT OP 4 MEI

Langzaamaan verstillen
de laatste stemmen
die vertelden hoe het was
Sluiten de laatste ogen
die het hebben gezien
Vandaag zijn wij de erfgenamen

Erfgenamen van het ongeloof
Dat het toen toch gebeurde
Bezetting en onderdrukking
Ons land in oorlog!

Erfgenamen van de angst
Toen buren verraders werden
van mensen die verdwenen
in treinen naar het oosten

Erfgenamen van de moed
Van dappere mannen
en heldhaftige vrouwen
Van de stille krachten van verzet

Erfgenamen van het verdriet
Van ontelbare tranen om gemis
Van de bange dromen
die altijd blijven

Ik ben erfgenaam
Maar soms ben ik bang
Dat ik ga vergeten, wil vergeten
Wat de verstilde stemmen vertelden
Wat de gesloten ogen hebben gezien

Vandaag zijn wij de erfgenamen

Van alle verhalen, van de geschiedenis
van de vrijheid, van de vrede
die zo kwetsbaar is
Breekbaar als glas

Wij zijn de erfgenamen…….Samen!

© Nel Zuurbier

VERZETSVERHAAL VAN NICOLINE

Nicoline was 20 jaar in het midden van Wereldoorlog 2.
Een jonge vrouw in de bloei van haar leven.
Ze werkte op Amsterdam Centraal station als loketbeambte.
Via haar werk kwam ze in contact met mensen uit het verzet.
Wat ze precies gedaan heeft, daar wilde ze niet over praten.
Dat ging toen in het geheim.
De angst verraden te worden, was voor haar, na 70 jaar, nog steeds actueel.
Ze wilde ook anderen blijven beschermen.

Feit is wel dat ze als meisje van 20 jaar,
kaartjes of stempels verwisseld heeft.
Mensen die naar een kamp moesten,
kregen van haar, stiekem, een kaartje voor een andere trein.
Zo heeft ze met gevaar voor haar eigen leven,
mensen gered die anders in een concentratiekamp waren beland.
Mensen die mogelijk nooit meer terug zouden komen uit dat kamp,
of zwaar getraumatiseerd hieruit zouden komen.

Daarnaast was ze ook koerier voor het verzet.
In haar fietsmandje vervoerde ze grote hoeveelheden geld.
Geld dat ze bracht naar gezinnen. Gevaarlijk vond ze dit toen niet.
Niemand zou haar als meisje van 20 verdenken zei ze.
Pas later realiseerde ze, wat er fout had kunnen gaan.
En hoe risicovol dit was.
Ze heeft geen moment getwijfeld en gedaan wat nodig was zei ze.

Voor mij was ze ongelofelijk dapper en een heldin.
Zij zag dat anders.
Ze had nog steeds nachtmerries van angstige laatste blikken
van de mensen die ze niet heeft kunnen redden.
Haar verzetkruisje bewaarde ze in een doosje achter in de kast.
Dit kruisje mocht niet zichtbaar zijn, want de schaamte overheerste bij haar.
Vandaag herdenken wij alle vrouwen die voor onze vrijheid hun leven gaven.
en danken we de moedige mensen zoals Nicoline
voor elke vorm van verzet en elk leven dat ze hebben gered.

Bea Pols april 2026 namens Schrijvenswaard

Dat 4 mei een blijvend onderwerp is bij de leden van Schrijvenswaard tonen onderstaande whatsapp berichten.